Στίβεν, τι έκανες;
ΣΤΑ ΠΡΟΗΓΟΥΜΕΝΑ ΕΠΕΙΣΟΔΙΑ
Δεν μπορώ να σου εξηγήσω τι συμβαίνει.
-Τι είσαι; -Υπηρετώ τον Χόνσου. Είμαι το άβατάρ του.
Προστατεύουμε τους ευάλωτους κι απονέμουμε τη δικαιοσύνη του Χόνσου.
Η τιμωρία του Χόνσου έρχεται πολύ αργά.
Η Αμμούτ θα φωτίσει τον δρόμο της αρετής, ξεριζώνοντας την επιλογή της αμαρτίας.
Βρήκαμε την Αμμούτ.
Οι κακόβουλες μάζες που πλημμυρίζουν τον κόσμο με τις αμαρτίες τους
αξίζουν να αντιμετωπίσουν την κρίση της.
Τι λένε οι υπόλοιποι θεοί;
Θα αφήσουν κάποιον να αναστήσει την Αμμούτ;
Όποιος ζητά ακρόαση από τους θεούς, ρισκάρει την οργή τους.
Η Αμμούτ θάφτηκε κρυφά, σε μέρος που δεν γνωρίζουν ούτε οι θεοί.
-Κάποιος θα γνωρίζει κάτι. -Ένας Μετζαίος άντρας ονόματι Σενφού.
Βρες τη σαρκοφάγο του Σενφού και θα βρεις τον τάφο που ζητάς.
Είναι ένας χάρτης που δείχνει κάτι πολύ μεγάλο.
Αν δεν γνωρίζουμε ακριβώς πού ήταν τα άστρα εκείνη την ημέρα, την πατήσαμε.
Όταν οι θεοί με φυλακίσουν, πες στον Μαρκ να έρθει να με σώσει.
-Μαρκ; -Θέλω να θυμάσαι κάτι.
Τα βασανιστήριά σου με διέπλασαν. Σ' εσένα οφείλεται η νίκη μου.
Στίβεν, ξύπνα. Εμπρός. Ξύπνα, που να σε πάρει!
Είδα κάποιον να τρέχει.
Ελέγξτε γύρω από το τζιπ.
Μάλλον είναι νεκρός.
Στρίψε!
Να τη!
Τι;
Ας μην αργήσουμε άλλο. Ο Χάροου θα κατευθύνεται στον τάφο.
Όταν τον βρούμε, θα χρειαστούμε τον Μαρκ, εντάξει;
Ακριβώς. Καλά τα λέει.
-Όχι. -Όχι;
Όχι. Το θέμα είναι ότι κάναμε μια συμφωνία, ο Μαρκ κι εγώ,
πως όταν ξεμπερδεύαμε με τον Χόνσου, θα εξαφανιζόταν διά παντός.
Μόνο που η συμφωνία δεν προέβλεπε να σκοτωθούμε εμείς κι η Λέιλα.
-Δεν το δέχομαι. -Κάνατε συμφωνία;
Ότι θα εξαφανιζόταν από τη ζωή μου;
Και δεν σκεφτήκατε ότι θα έπρεπε να το γνωρίζω αυτό;
Δεν είχε εξαφανιστεί ήδη από τη ζωή σου;
Ναι, δηλαδή... Τέλος πάντων. Η στολή ήταν το ατού του.
Κι ούτε που τη φορούσε.
Στίβεν, δώσε μου το σώμα σου αμέσως. Είμαστε σε αποστολή αυτοκτονίας.
Τον ξέρω, άλλωστε. Φέρεται σαν μοναχικός λύκος.
Δεν το δέχομαι. Δεν πρόκειται να γίνει.
Όχι. Είμαστε μόνο εσύ κι εγώ, κι ο δρόμος μπροστά μας.
-Συνεχίζουμε πεζή. -Εντάξει.
Να τοι. Ας προχωρήσουμε.
Φαίνεται πως είναι ήδη μέσα.
Πρέπει να τους προλάβουμε πριν βρουν την Αμμούτ.
Κανείς;
Πάμε να εφοδιαστούμε.
-Μοιάζεις τρομαγμένος. -Δεν είμαι.
Θα έπρεπε.
Χωρίς τον Χόνσου, δεν υπάρχει στολή, δεν υπάρχει ίαση ούτε ισχύς.
Ναι, ούτε κι εσύ, νόμιζα. Έτσι δεν είχες πει;
Αλλά αφού πιστεύω όσα λες,
καλά να πάθω.
Μακάρι να μπορούσα να εξαφανιστώ, αλήθεια.
Δυστυχώς, όμως, είμαι ακόμα εδώ.
Πρέπει να κινηθείς έξυπνα από δω κι εμπρός, για χάρη της Λέιλα.
Έχω ξαναβρεθεί σε ανάλογες καταστάσεις.
Κι εγώ. Για το ίδιο σώμα δεν μιλάμε;
Κάπου θα το 'χω μέσα μου. Θα θυμούνται οι μύες.
Δεν νομίζω ότι πάει έτσι...
-Τέλος πάντων. -Εδώ είμαι.
-Δεν είσαι μόνος. -Το ξέρω αυτό.
Ξέρω ότι δεν είμαι μόνος, έχω τη Λέιλα.
-Θα με προστατεύσει. -Είσαι τσιμπημένος;
Ερωτεύτηκες τη γυναίκα μου;
Εκτιμώ το ενδιαφέρον σου, ειλικρινά, μα συνεχίζουμε χωρίς εσένα.
Σου ορκίζομαι, Στίβεν...
Αν χρειαστώ συνταγή για σέικ με πρωτεΐνες, θα σε ρωτήσω.
Θα μας ρίξω στον γκρεμό!
Ομολογώ πως νιώθω σαν να το περίμενα όλη μου τη ζωή.
Αυτήν την περιπέτεια, εννοώ.
-Ξέρω. Θέλουμε αυτό που δεν είχαμε ποτέ. -Ναι.
Μυρίζεις σαν εκείνον.
-Θέλω να πω, λογικό είναι μάλλον. -Ναι.
Ο Μαρκ σε προστατεύει από τον Χόνσου.
-Τι; -Γι' αυτό σε απομακρύνει.
Δεν θέλει ν' αφήσει τον Χόνσου να σε κάνει άβατάρ του.
Συγγνώμη, απλώς ήθελα να το γνωρίζεις.
Λυπάμαι.
Και γιατί μου το λες τώρα;
Δεν ξέρω. Σκέφτηκα πως είχες δικαίωμα να το γνωρίζεις.
Δεν ήταν δική του απόφαση.
Δεν χρειάζομαι προστασία. Έχω ανάγκη από ειλικρίνεια.
-Ναι. Καταλαβαίνω. -Αλλά αυτό είναι δικό σου χάρισμα.
Ποιο; Το να φέρομαι... ειλικρινώς.
Ναι, το να φέρεσαι "ειλικρινώς".
-Θα κατέβω πρώτη. -Εντάξει. Ναι. Ωραία.
-Πάω να βρω πιλιέ. -Ευχαριστώ. Τι είναι το "πιλιέ";
Συνεχίζω να μην καταλαβαίνω πότε κάνεις πλάκα.
Εντάξει.
Αμάν!
-Είσαι καλά; -Μια χαρούλα. Ναι.
-Έτσι μπράβο. -Μακάρι να μην το είχες δει αυτό.
-Ναι. -Ευχαριστώ.
Πωπώ, να σε χαρώ!
Ναι. Υπέροχα δεν είναι; Απλώς...
-Φρουρούν το μέρος επί αιώνες. -Ακριβώς. Δεν μπορώ καν...
Αν ζωντάνευαν τώρα
και μ' έβαζαν να λύσω έναν γρίφο, θα ξετρελαινόμουν.
Αφού θα τα 'κανα πάνω μου πρώτα.
Τι είναι αυτό;
-Εσύ το έκανες αυτό; -Τι;
Ναι, για τον πατέρα μου. Και τι δεν θα 'δινε για να βρεθεί εδώ.
Αλήθεια; Ήταν φαν της Ιστορίας;
Ακόμα χειρότερα. Πωρωμένος αρχαιολόγος.
-Ωραία. -Ναι.
Για εκείνον, ήταν ένα όνειρο για το οποίο άξιζε να πεθάνει κανείς, κι αυτό συνέβη.
Λυπάμαι πολύ.
-Όχι, εντάξει. Δεν πειράζει. -Ναι.
Δεν πειράζει. Στη ζωή είναι όλα.
Πάω στοίχημα ότι θα είναι πανευτυχής αυτήν τη στιγμή
βλέποντάς σε να στέκεσαι εδώ.
Ναι, έτσι νομίζω.
Δεν είναι και το χειρότερο τέλος που μπορεί να έχει κανείς.
Πάμε να δούμε;
Ναι. Πάμε να δούμε.
Περίεργο.
-Είναι λαβύρινθος. -Ένας απίθανος λαβύρινθος.
-Υπάρχουν έξι μονοπάτια. -Ναι.
-Σωστά. Έξι σημεία. -Τι πυροβολούσαν, άραγε;
Όλη αυτή η κατασκευή...
είναι ένα σύμβολο.
-Είναι το μάτι του Ώρου. -Ναι.
Κοίτα εκεί.
-Τι; -Βλέπεις;
Το βασιλικό σύμβολο για μεταθανάτια προστασία.
Σκέψου πόσος κόπος χρειάστηκε για να φτιαχτεί όλο αυτό.
-Το τελευταίο της άβαταρ ήταν φαραώ. -Φοβερό, φαραώ!
-Τι σημαίνει αυτό; Λες να 'ναι χάρτης; -Ναι, μάλλον...
Σωστά. Ο οφθαλμός του Ώρου είναι επίσης ο οφθαλμός του νου.
Συμβολίζει τις έξι αισθήσεις, τα έξι σημεία.
Το φρύδι συμβολίζει τις σκέψεις.
Η κόρη την όραση, προφανώς. Αυτό το σημείο εδώ είναι η ακοή.
Όσφρηση. Αφή. Κι αυτή η μακριά γραμμή που καταλήγει σε σπιράλ
είναι η γλώσσα.
Το άβαταρ θα ήταν η φωνή της Αμμούτ.
Σωστά.
Ιερείς του Χέκα.
Αν κρίνω από τις μάσκες, αναπαριστούν τελετουργία.
Μάλλον θάφτηκαν εδώ για να προστατεύσουν τον φαραώ.
Τι είναι οι ιερείς του Χέκα;
Μάγοι της εποχής. Ήταν εδώ επί αιώνες.
Κι αυτοί είναι μάλλον δύσμοιροι που βρέθηκαν στο διάβα τους.
Εντυπωσιακό κατευόδιο.
Θεέ μου. Φρέσκο αίμα είναι αυτό;
Κι αυτά δεν είναι υπολείμματα από κρέας;
Ναι.
-Ας προχωρήσουμε. -Ναι.
Μισό λεπτάκι.
Θα περιγράψω ό,τι βλέπω. Βλέπω πολλά οστά και αίμα προς αυτήν την κατεύθυνση.
Γι' αυτό έλεγα μήπως υπάρχει ένα άλλο...
Ένα άλλο...
Εκεί έχει άνοιγμα. Το βλέπεις;
Ναι.
-Πάμε να το τσεκάρουμε; -Ναι.
-Εντάξει. -Πήγαινε εσύ.
-Εγώ; -Εσύ.
Εντάξει, ναι.
-Τα κατάφερα. Ανέβηκα πάνω. -Όλα καλά;
Ναι.
Σύμφωνα με τα αρχαία κείμενα, η Αμμούτ ήταν δεμένη μ' ένα ουσάμπτι,
κάτι σαν αγαλματάκι.
-Πώς σου φαίνεται; -Εκπληκτικό.
Βλέπω ένα φρεσκογεμισμένο κανωπικό αγγείο, δέρματα φιδιών
-και αυτο-αναγέννηση. -Στίβεν;
-Ναι;
-Η έξοδος. -Ναι.
Ασύλληπτο.
Ναι. Μπορούμε να πάμε προς τα δω.
-Ο Χάροου. -Εμάς πυροβολούν;
Δεν ξέρω.
Κρύψου!
Τρέχα! Θα σε βρω!
Το πλάκωσα.
Στίβεν;
Δεν το πιστεύω!
Είμαι ο πρώτος που μπαίνω. Τύμβος αντάξιος ενός φαραώ.
Του Τούθμωση Β';
Της Νεφερτίτης; Σίγουρα κάποιου σπουδαίου, πάντως.
Ώστε τη φίλησες.
Και τι θα κάνεις; Θα μας πνίξεις τώρα;
Ναι, θα 'πρεπε.
Αλλά της είπες και την αλήθεια για τον λόγο που την απομάκρυνα.
Δεν το περίμενα αυτό.
Ναι.
Κοίτα δω. Τι πολλά κτερίσματα!
Μακεδονικά; Όχι. Τι;
Δεν γίνεται. Αποκλείεται. Δεν είναι σωστό. Αυτά είναι μακεδονικά.
Μα ο μόνος φαραώ...
Συνήθιζε να αυτοαποκαλείται Αιγύπτιος.
Μα...
Έχω την αίσθηση ότι κοιτάζουμε τον χαμένο τάφο
του Μέγα Αλέξανδρου.
Μια χαρά τα κατάφερες πριν.
Γιατί όλοι οι άντρες σαν εσένα
έχουν την ανάγκη να φέρονται τόσο υποτιμητικά;
"Μικρέ μου σκαραβαίε."
Έτσι δεν σε φώναζε ο πατέρας σου;
Ο Αμπντάλα Ελ Φούλι.
Ένας από τους πιο τρανούς Αιγύπτιους αρχαιολόγους.
Θα 'ταν πολύ περήφανος για σένα,
αν μάθαινε πως είσαι από τους πρώτους
που μπορούν να επιβεβαιώσουν στον κόσμο αυτό που πίστευε ανέκαθεν:
οι Αιγύπτιοι θεοί κυκλοφορούν ανάμεσά μας.
Ο ζυγός
αποδίδει δικαιοσύνη αποκαλύπτοντάς μου στιγμές αμαρτίας και πόνου.
Και ο άντρας σου...
Πονάει αφόρητα.
Την οδύνη που κουβαλά δεν μπορεί να τη βαστάξει άλλος.
Κι ακόμα να σου πει την αλήθεια.
Ενώ εσύ ψοφάς, απ' ό,τι φαίνεται.
Εμπρός, λοιπόν. Ξεφούρνισέ την. Το βήμα είναι δικό σου.
Διάβασα τον ζυγό του.
Ο ζυγός δεν ψεύδεται.
Όλα μέσα μου φωνάζουν να μην το ανοίξω αυτό.
Και να φτάσει ο Χάροου στην Αμμούτ;
Καλά, εντάξει.
Αμάν...
-Πού είναι το ουσάμπτι; -Ξέρω γω;
Αν είναι να κρυφτείς για μια αιωνιότητα, μάλλον το βάζεις σ' ένα μέρος
που δεν θα το βρει ένας απλός τυμβωρύχος.
Τι λες, λοιπόν;
Ο Αλέξανδρος ήταν η φωνή της Αμμούτ.
Θα δοκιμάσω κάτι. Θα κάνω κάτι εδώ.
Συγγνώμη. Θεέ μου. Χίλια συγγνώμη. Συγγνώμη, κύριε Μέγα.
Εντάξει, το ανοίγω. Συγγνώμη, κύριε Μέγα.
Δεν φαντάζεσαι πόσο λυπάμαι.
Ναι, έτσι μπράβο. Βάλε το χέρι σου βαθιά, φίλε.
Ο πατέρας σου δολοφονήθηκε από μισθοφόρους.
Αλλά κανείς δεν ξέρει από ποιους ακριβώς.
Υπονοείς ότι ο Μαρκ ήταν ανάμεσά τους;
Εσύ το είπες. Πώς σου ακούγεται;
Ο Μαρκ θυμάται όλα όσα έγιναν εκείνη την ημέρα.
Όλους όσους σκοτώθηκαν.
Ένας ξεχωρίζει, όμως.
Ένας άντρας με φούξια φουλάρι.
Και σκαραβαίους επάνω.
Χειροποίητο. Φτιαγμένο από την κόρη του, ίσως.
Τελείωσες;
Ελπίζω να ησυχάσεις πλέον.
Ξύπνα!
Κύριε, βρήκαμε κι άλλη διαδρομή.
Λέιλα, κοίτα. Νικήσαμε!
Το ουσάμπτι απονέμεται... σ' εμάς.
Έχωσα το χέρι μου στον οισοφάγο του Μέγα Αλέξανδρου, αλλά το βρήκα.
Όλα καλά;
Μ' ακούει;
Ο Αλέξανδρος; Δεν νομίζω. Ελπίζω πως όχι.
Τι συνέβη στον πατέρα μου;
-Σ' εσένα μιλάω. -Τι;
Σου μιλάω, Μαρκ!
-Έλα, πάμε να φύγουμε... -Όχι.
-Πρέπει να φύγουμε αμέσως. -Μαρκ, όχι.
-Τι συνέβη στον πατέρα μου; -Άκουσέ με.
Πρέπει να φύγουμε αμέσως. Θα σου τα εξηγήσω όλα, μα πρέπει να φύγουμε.
Εσύ σκότωσες τον Αμπντάλα Ελ Φούλι;
Όχι, βέβαια. Εννοείται πως όχι.
Αλλά ήσουν παρών.
-Ήσουν παρών. -Εγώ...
Ναι, ήσουν παρών.
Ήμουν παρών. Ναι, μπροστά ήμουν.
Μάλιστα. Και πώς πέθανε;
Ο συνεργάτης μου έγινε άπληστος
και τους εκτέλεσε όλους στην ανασκαφή.
Προσπάθησα να σώσω τον πατέρα σου, μα δεν τα κατάφερα.
Όχι. Απλώς του έφερες τον άνθρωπο που τον σκότωσε, έτσι;
-Ναι. -Ναι.
Κι εμένα πυροβόλησε. Ήταν να πεθάνω.
Αλλά δεν πέθανα εκείνη τη βραδιά, ενώ θα έπρεπε.
Προσπάθησα να σου το πω από την πρώτη στιγμή.
-Απλώς δεν ήξερα... -Θεέ μου.
Λυπάμαι.
Γι' αυτόν τον λόγο γνωριστήκαμε.
Σ' έτρωγαν οι τύψεις.
Ήρθαν.
-Θα υπάρχει κι άλλη έξοδος. -Πήγαινε να τη βρεις. Θα τους καθυστερήσω.
Ελάτε!
Μόνο εσύ;
Τα υπόλοιπα είναι σιωπή.
Θυμάμαι το πρώτο πρωινό που ξύπνησα, γνωρίζοντας ότι ο Χόνσου είχε φύγει.
Η ησυχία ήταν λυτρωτική.
Είσαι πια ελεύθερος.
Κι ασφαλώς, συνεπακόλουθο της ελευθερίας είναι οι επιλογές.
Κι αυτήν τη στιγμή, καλείσαι να λάβεις μια πολύ σημαντική απόφαση.
Εντάξει.
Δεν μπορώ να σώσω όποιον δεν θέλει να σωθεί.
Ησύχασε, Ρόσερ. Μη φοβάσαι. Αυτός ο σκελετός δεν θα σε βλάψει.
Τώρα μάθαμε, τουλάχιστον, τι απέγινε ο κακόμοιρος ο Μονταλμπάν.
Ναι. Κι όποιος επιλέγει την οδό της απληστίας.
-Αυτό σημαίνει ότι χάθηκε κι ο θησαυρός; -Δεν νομίζω.
Παρατηρείς κάτι ασυνήθιστο σ' αυτό το άγαλμα;
Το άγαλμα του Κογιολξάουκι, σεληνιακού θεού των Αζτέκων.
Όχι, αλλά εγώ είμαι ένας ασήμαντος.
Εσείς είστε ο δρ Στίβεν Γκραντ.
Μπορεί, αλλά έχεις κότσια.
Για να δούμε τι θα βρούμε στον φίλο μας εδώ.
Επόμενος αριθμός το Β-22, όλοι.
Β-22.
Το Β-22 το έχει κανείς; Μη φοβάστε να μιλήσετε.
Β-22. Εμπρός, παιδιά. Μη σας πάρει ο ύπνος
τώρα που ζεσταίνει το πράγμα. Β-22. Το μυρίζομαι. Ο νικητής είναι κοντά.
Πώς είσαι σήμερα, Ντόνα;
Θα 'μουν πιο χαρούμενη αν έβγαζε μερικά "Ο".
Συνεχίζουμε. G-15. Έχει κανείς το G-15;
G-15; Όχι; Προχωράμε. Γλυκό 16-Τ.
Τι έχουμε εδώ;
Δείξε μου. Για να δω.
Είναι πανέμορφο. Πολύ εντυπωσιακό.
Μπράβο.
Έχω λατρεία με το Ο-73. Όχι; Συνεχίζουμε.
Β-7 κανείς; Β-7;
Λοιπόν, νεαρέ. Πατήσαμε φρένο στο αγαπημένο σου σημείο.
N-39.
Άλλαξα την ταινία, εντάξει;
Πέμπτη φορά αυτήν την εβδομάδα. Φτάνουν τόσες. Εντάξει.
Σε τρόμαξα; Δεν το 'θελα. Συγγνώμη.
-Ι-2 κανείς; -Κοίτα δω.
-Ελέγξτε τις κάρτες σας. -Νίκησες.
ΜΠΙΝΓΚΟ
-Το αισθάνομαι. -Νικήσαμε.
Φαίνεται πως έχουμε μπίνγκο.
-Νίκησα. -Έχουμε νικητή.
Υπόσχομαι να το μοιραστώ μαζί σου αυτήν τη φορά.
Στίβεν;
Έλα δω. Εμπρός.
Έτσι μπράβο. Εντάξει.
Μαρκ, σταμάτα να το κάνεις αυτό.
Ξέρω πως δυσκολεύεσαι πολύ
να διαχωρίσεις
τι είναι αληθινό και τι αποκύημα της φαντασίας σου.
Ελπίζω να μη σε πειράζει που δανείστηκα την ταινία που έφερες.
Ευτυχώς, το παλιό μου βίντεο για ταινίες VHS λειτουργούσε ακόμα.
Πόσες φορές θα έλεγες πως είδες την ταινία; Στο περίπου;
Μου άρεσε ο κακός.
"Κανένα δέντρο δεν μπορεί να ανέλθει ως τον Παράδεισο, αν δεν κατέλθει πρώτα
"στα βάθη της Κολάσεως."
Ωραία ατάκα. Ναι. Στην υπόθεση, εκθειάζεται ένας σεληνιακός θεός.
Δεν είχες πει πως δούλευες για έναν;
Πώς εξηγείς αυτήν την ομοιότητα;
Αν κρίνω από το κόστος παραγωγής αυτής της ταινίας,
δεν φαντάζομαι να την έχουν δει πολλοί.
Τι λες; Πρόκειται για σύμπτωση;
Εγώ δεν... Νομίζω...
-Τι; -Νομίζω ότι κάποιος...
-Ξέρω. Λυπάμαι γι' αυτό.
Μην ξεχνάς ότι σε ναρκώνουμε εξαιτίας της συμπεριφοράς σου.
Οι παρενέργειες θα φύγουν σύντομα.
Μαρκ, δεν ζούμε σε υλικό κόσμο, αλλά σε πνευματικό.
Εντάξει; Απλώς είμαστε σε θέση να εικάσουμε εμμέσως
τη φύση της πραγματικότητας. Πάρε, για παράδειγμα, αυτό το στιλό.
Για μένα, είναι ένα εργαλείο γραφής.
Για τον σκύλο μου, είναι ένα παιχνίδι μασήματος. Σωστά και τα δύο.
Κατάλαβες; Είναι θέμα ερμηνείας και οπτικής.
Το μόνο που ζητώ είναι να εκτιμήσεις με ειλικρίνεια την κατάστασή σου.
Όλα μου θυμίζουν...
-Όλα μου θυμίζουν... -Τι σου θυμίζουν;
Το παρελθόν σου;
Τον Στίβεν;
Ξέρεις τον Στίβεν;
Φυσικά και ξέρω τον Στίβεν. Όμως, Μαρκ, μ' εσένα θέλω να μιλήσω τώρα.
Και διαπίστωσα ότι στις συνεδρίες μας αναπτύσσεται ένα μοντέλο.
Όποτε σε ρωτάω κάτι ευθέως, διεγείρεσαι, φουντώνεις.
Αυτό είναι φυσιολογικό. Πολλοί από εμάς, όταν μας ζητούν να εμβαθύνουμε
στα ενδόμυχα βιώματά μας, στον πυρήνα της προσωπικότητάς μας,
κλείνουμε τα μάτια μας. Κατανοητό.
Δεν μπορώ να σε βοηθήσω, άμα δεν με βοηθήσεις.
Με πυροβόλησες.
Μαρκ; Αν δεν μπορούμε να καθίσουμε ήρεμα εδώ
και να καταγράψουμε τα συναισθήματά σου... Μαρκ.
-Μαρκ, άκου. Ξέρω... -Όχι, μη με πλησιάζεις!
Ειλικρινά, κατανοώ το πώς αισθάνεσαι.
Κι εγώ έχω υποφέρει από ψυχική ασθένεια, διακεκομμένη πνευματική αντίληψη,
μανιακά επεισόδια, ακολουθούμενα από κατάθλιψη.
-Ξέρω πώς νιώθεις. -Ξεκλείδωσε την πόρτα.
-Υπάρχει γιατρειά. -Ξεκλείδωσε!
Ξέρω ότι μπορείς να γίνεις καλά. Μαρκ, σε παρακαλώ...
Μη με πλησιάζεις!
Μαρκ, μην το κάνεις αυτό. Απλώς θα...
Μην του φέρεστε άσχημα. Μην τον πονάτε. Εντάξει;
-Είσαι καλά; -Ναι.
Αφήστε με να βγω!
Σας παρακαλώ, ας με βγάλει κάποιος έξω!
Στίβεν;
-Μαρκ; -Στίβεν!
Μαρκ!
-Πώς είναι δυνατόν; -Δεν ξέρω.
Ποιο είναι το τελευταίο που θυμάσαι;
-Μας πυροβόλησε ο Χάροου. -Ναι!
Ναι! Ακριβώς!
Πρέπει να φύγουμε από δω. Ακολούθησέ με. Έλα.
Γεια.
ΒΑΣΙΣΜΕΝΟ ΣΤΟ ΚΟΜΙΚ ΤΗΣ MARVEL
ΓΙΑ ΠΛΗΡΟΦΟΡΙΕΣ ΓΥΡΩ ΑΠΟ ΘΕΜΑΤΑ ΨΥΧΙΚΗΣ ΥΓΕΙΑΣ
ΕΠΙΣΚΕΦΘΕΙΤΕ ΤΟΝ ΙΣΤΟΤΟΠΟ ΝΑΜΙ.ΟRG
Απόδοση διαλόγων: Φίλιππος Ηρακλειώτης